အိုေအစစ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္

                ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖဲြ႕ကေလးသည္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ၾကေသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားျဖင့္ ဖဲြ႔စည္းထားပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ဂုဏ္ယူမဆံုးျဖစ္မိပါသည္။ အဖက္ဖက္မွ အဖဲြ႕ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။ ေနာက္ျပီး ေနာင္တစ္ခ်ိန္ထိ အုိေအစစ္တည္ရွိခဲ့ေသးရင္လည္း ေရာက္ရာအရပ္မွ တတ္နုိင္သမွ်ကူညိီေပးေစခ်င္ပါသည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ထိ တည္တံံံ့ေအာင္လည္း ကူညီေစခ်င္ပါသည္။ 

              ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပဳလုပ္လွ်က္ရွိေသာ လုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္ေသာ ေသြးလွဴျခင္း သို႔ ေသြးလွဴရွင္ရွာေပးျခင္း၊ နီးစပ္ရာ ေက်းရြာမ်ားရွိ ဘ.က ေက်ာင္းမ်ားသို႔ ကေလးမ်ားအတြက္လုိအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္း၊ စသည္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖဲြ႔၏ အဓိကလုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ နီးစပ္ရာ ေက်းရြာမ်ားရွိ ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ မူလ၊မူလြန္ေက်ာင္းမ်ားသို႔လည္း တတ္နုိင္သမွ်လွဴဒါန္းၾကရန္ ရည္ရြယ္ထားပါသည္။ အျခားေသာ လုပ္ငန္းမ်ားလည္းရွိပါေသးသည္။ 

            ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုပ္သမွ်လုပ္ငန္းမ်ားသည္ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ဦးတည္ျပီးလုပ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အင္မတန္ေကာင္းမြန္ပါသည္။ သို႔ေပသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လွဴဒါန္းလုိက္ေသာေၾကာင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားမွာ ျပည့္စံုလုံေလာက္သြားသည္မရွိပါ။ အဆင္ေျပသြားသည္ဟုပင္မေျပာနုိင္ပါ။ ဒါျဖင့္ဘာလုိ႔လုပ္ေနၾကပါသလဲ။ေမးစရာရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လွဴလိုက္လို႔ ျပည့္စံုမသြားေပမဲ့ သက္သာေတာ့သြားပါသည္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ပဲရွိတဲ့ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ႏွစ္အုပ္ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေပ်ာ္သြားေပလိမ့္မည္။ ထိုကေလးမ်ား၏ဆရာ မိဘမ်ားမွာလည္း ၾကည္နူးသြားေပလိမ့္မည္။ ထိုမွ်ေလာက္သာ.....

            ထိုမွ်ေလာက္နွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ အပင္ပန္းခံ မလုပ္လိုပါ။ ေနာက္ထပ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးေမွ်ာ္လင့္ထားပါေသးသည္။ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား၊ ဆရာမိဘ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား ထိုသံုးမ်ိဳးစလံုးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အသီးသီးျဖစ္ေပၚလာေစပါမည္။

            ပထမဆံုး ကၽြန္္ေတာ္တို႔ဘက္ကစဥ္းစားၾကည့္ၾကပါစို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေက်ာင္းတက္ေနခိုက္ တတ္နုိင္သမွွွ် လုပ္ေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အမ်ားသူငါအတြက္ change ၾကီးၾကီးျဖစ္ေအာင္မလုပ္နုိင္ၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုိယ့္ရဲ့ညီညီမအရြယ္ တူတူမအရြယ္ေလးမ်ားအား အသိစိတ္ထည္းသြင္းေပးေနၾကပါသည္။ အကုိတို႔ဦးေလးတို႕ဒီလိုဒီလိုလုုပ္ၾကတယ္ကြယ္၊ မင္းတုိ့အလွည့္ၾကရင္လည္း လုပ္ရမယ္ေနာ္ ။ စသျဖင့္ ေျပာေနသလို စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ လက္ကဆဲြရင္း သူတို႔ကုိ အသိစိတ္ေလးမ်ား ထည့္ေပးေနၾကပါသည္။ သူတို႔ကလည္း မ်က္လံုးေလးကလည္ကလည္ႏွင့္ ေခါင္းေလးမ်ားျငိမ့္ျပေနၾကသည့္ႏွယ္ ခံယူမိပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ထဲက ေနာင္တစ္ေခတ္မွာ သမၼတေလာင္းမ်ား၊တုိင္းျပည္ကုိ  အက်ိဳးျပဳနုိ္င္မည့္ ၀န္ၾကီးရာၾကီးမ်ား မပါနုိင္ပါလို႔ ဘယ္သူမွ မေျပာနုိင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ဒိီကေလးေတြကုိ အားကုိးမိပါသည္။ အားကုိးလို႕လဲ တတ္နိုင္သမွ်ေထာက္ပံ့ေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အရွင္းဆံုးေျပာရလွ်င္ စာအုပ္ခဲတံဆိုတာ သူတို႕ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကားက မီဒီယာ၊ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူတို႕ရဲ့ စိတ္ကုိလိုခ်င္တာ ။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးက ငယ္ေတာ့ဘာသိမွာလဲတဲ့။ငယ္ေတာ့မသိလည္း ၾကီးေတာ့သိလာလိမ့္မေပါ့။ စိတ္မပူပါႏွင့္သူၾကီးရင္ လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ 

         ေနာက္မိဘဆရာေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြသြားလွဴရင္ အရမ္းသေဘာက်တာ။ တစ္ျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ။ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူတို႔ကေလးေတြကုိ ပစၥည္းေပးလို႔မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ရဲ့လွဴဒါန္းမွဳက ၾကီးမားလို႕မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ့သေဘာထားကုိ သူတို႕သေဘာက်ႏွစ္သက္လုိ႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည့္စမ္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေလးေတြက သူတို႔မုန္းဖိုးထဲကစုျပီးေတာ့ လုပ္ေနၾကတာ။ ဒီကေလးေတြက စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ကေလးေတြပဲ။ ငါတို႕ကေလးေတြလည္း ဒီကေလးေတြကို အားက်ေစခ်င္လိုက္တာ။ အားက်ေအာင္လည္း သင္ေပးမယ္။ ငါ့သားေလး ငါ့တပည့္ေလး တကၠသိုလ္တက္နို္င္ေအာင္လည္း ငါတုိ႔အားထုတ္မယ္။ တကၠသို္လ္ေရာက္မွ ပညာတတ္ျဖစ္မယ္။ ပညာတတ္ျဖစ္မွ ဒီစိတ္ဓာတ္ေတြ ကိန္းေအာင္းေစနုိင္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႕တတ္နုိင္သမွ် လုပ္ေပးမယ္။ ဒါျဖင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြမွ လူေကာင္းလား။  မဆိုလိုပါ။ ေကာင္းတာခ်င္းအတူတူ ပညာတတ္ျပီးေကာင္းတဲ့သူဟာ အမွားအမွန္ ေကာင္းမေကာင္း ရာမရာ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားနုိင္မယ္။တနည္းအားျဖင့္ အျပစ္ကင္းတဲ့ေကာင္းမွဳေတြအတြက္ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္နုိင္ပါလိမ့္မယ္။ 

         ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ကေလးေတြဘက္ကျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ဘက္ကကုိ  ကၽြန္ေတာ္ကေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္းမ်ားဆန္ေနမလား။ဒါမွမဟုတ္ လိုရာဘက္မ်ားဆဲြေတြးထားသလား။ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ ျဖစ္ေစခ်င္တာကုိ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ေအာ္ အကုိၾကီးေတြ အမၾကီးေတြက  တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြဆိုပါလား။ တကၠသိုလ္ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လို႔လည္းဆိုၾကေလရဲ့ ေအာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေရာက္ဖူးခ်င္လိုက္တာ။ တက္ဖူးခ်င္းလိုက္တာ။ ငါတုိ႔တက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ငါတို႕လိုပဲ ကေလးေလးေတြ ရွိဦးမွာပဲ။ ငါတုိ႕လည္း ျပန္လွဴၾကမွာေပါ့။ ေနာက္ျပီးသူတို႔ေျပာသြားတာေတြက နားေထာင္လို႕ေကာင္းလိုက္တာ။ ငါတို႔လည္း သူတို႔အရြယ္ေရာက္ရင္ သူတို႔သိသလို သိေလာက္ပါရဲံ့။ ငါသာ သူတို႔ေနရာေရာက္လုိ့ကေတာ့ ဘာလုပ္လိုက္မယ္ ညာလုပ္လိုက္မယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ ဘာညာဆိုတာ ၀ါသနာပါတာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဂီတအနုပညာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ စာအုပ္စာေပျဖစ္ျခင္ျဖစ္မယ္။ ေက်ာင္းစာေတာ္သူၾကီးေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အနည္းဆံုးေတာ့ သူတို႔ေတြ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ျမင္ျပီး ေက်ာင္းေနခ်င္စိတ္ေပါက္သြားရင္ပဲေက်နပ္ပါျပီ။ ဘာလို႕ဆုိေတာ့ ကၽြန္္္္ေတာ္တို႔နုိင္ငံမွာ မူလတန္းအလယ္တန္းတင္ပဲ ေက်ာင္းထြက္သြားတတ္ၾကတယ္မဟုတ္လား။ အထူးသျဖင့္ အခုလို ေက်းရြာေတြမွာေပါ့။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးေၾကာင့္ေတာ့ျဖစ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းဆက္မေနျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ တနည္း ပညာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အခြင့္အေရး သူ႔မွာဆံုးရွံဳးသြားတာပဲေပါ့။ ထိုကေလးသာ စာေတာ္ေနရင္ စာၾကိဳးစားရင္ မိဘေတြ ေက်ာင္းနုတ္ခ်င္ေတာင္မွ နုတ္ဖို႔ခဲယဥ္းေနေပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြၾကိဳးစားဖို႔ အဘက္ဘက္က ၀ိုင္း၀န္းသင့္တာေပါ့။ တစ္တန္းလံုးေတာ္ေနဖို႔မလုိပါဘူး။ ၃ေယာက္ေတာ့တဲ့ေနရာ ၅ေယာက္ေတာ္လာေအာင္ေပါ့။ ၅ေယာက္ေတာ္တဲ့ေနရာ ၇ ေတာ္လာေအာင္ေပါ့။ အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အဲဒီအသိစိတ္ေလး၀င္လာေစခ်င္တာပါ။ အဲဒိီဟာတစ္ခုတည္း အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ေနၾကတာလို႕ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္။

        ကဲဒီတစ္ခါေတာ့ ဒီေလာက္ႏွင့္ပဲရပ္လိုက္ပါမယ္။ ဒီလူ သူထင္ရာျမင္ရာေတြ ေျပာေနတာလို႕အခ်ိဳ႕ကေျပာပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ အဲဒီထင္ျမင္မွဳေလးႏွင့္ပဲဆက္လုပ္ျဖစ္ေနတာပါ။ အဲဒီထင္ျမင္မွဳက မွားေနရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ေနတာေတြလဲ ေသြဖယ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ့။